SEVGİNİN UÇ BEYLERİ

Sevgi akışkandır ama hangi yöne gideceğini güven belirler. Güven , insandan başlayıp doğaya yayılan en güçlü nefestir.

Bir uzlaştırıcı değildir o; bir harmanlayıcıdır. Karıştırır, kaynaştırır, birbirine ait olmayan şeyleri birbirinin içine usulca işler. Hep hazır bekler...

Sevgi ise akışkandır çünkü yerinde duramaz. İçinde sürekli kıpırdayan bir tarafı vardır onun. Dokunmak, görmek, bilinmek ister. Ama kendi sınırlarını aşmadan önce, uç beyleri gibi güveni yollar önden. Temkinli, ölçülü, ağırbaşlı güveni. Ve o gider. O bakar ve izler. Sessizce notlar toplar sevgiye sunulmak üzere.

Çünkü sevgi ; görmek ve görülmek, keşfetmek ve keşfedilmek için yola çıktığı andan itibaren tutunacağı toprağı arar. Güven ise o toprakların nabzını yoklar. Orada korku var mı, ihanet var mı, kırılma ihtimali ne kadar… hepsini sessizce biriktirir.

Çünkü sevginin, yüzeyine dokunduğu şeyin içine girebilmesi için güven alması gerekir. Çünkü güven, sevginin ayaklarıdır.

Güven yürümezse sevgi bulunduğu yere çöker. Güven “git” demezse başını eğer, bekler. Bu yüzden güvenin onay vermediği, güvensizliğin geri çevirdiği ne çok sevgi filizleri vardır ki hiç açılamaz.